Antologi útgivin í sambandi við útbúgvingini í Ritlist á Fróðskaparsetrinum. Við hesi antologi vóna vit í forlaginum at kunna vera við til at menna føroyskar nutíðarbókmentir og komandi spírar.
Daniella hevur sína egnu sermerktu rødd sum yrkjari. Tað er lætt at vita, at ein tekstur er skrivaður av henni. Savnið er um eina yngri einliga mammu sum berjist við alkoholtrupulleikar, við kærleikanum og við lívið sum heild.
Býrt tú við sjógvin, mást tú læra teg nýggjar vanar. Órógva ikki stóru fuglarnar, tá ið teir reiðrast. Lít aldri á ísin, er streymasjógvur undir.
Vit hugsa meira um skinnið á nøsini enn um skilið í landinum.
Tematiskt heilskapað yrkingasavn, tað mesta skrivað eftir februar 2020. Sjálvt um yrkingar í hesum savni við undirheiti krúnuljóð hava víðari perspektiv enn bara tað, kunnu tær vera lisnar sum skaldslig viðmerking til hetta sermerkta tíðarbilið. Men tær knýta eisini margtýdd sambond við onnur tíðarskeið, átøkar tilburðir og líknandi løtur.
Fuglurin sigur: „Eitt skald, sum ikki kann flúgva, er ikki skald,“ og skaldið svarar: „Ein fuglur, sum ikki dugir at yrkja, er ikki fuglur.“ „Skulu vit ikki býta um? Eg flúgvi. Tú yrkir.“
Kvartettirnar eru ein trúarlig og andlig kanningarferð í anda Dantes gjøgnum evropiska mentahevd og søgu. Skaldið leitar støðugt aftur til eina byrjan, sum er kend og samstundis nýggj og dvølur við teir stóru spurningarnar í veranum, við sjálva tíðina, við Guð, við deyðan og meiningina við lívinum.
Ein bróðir doyr, og Bók um sorg (Søgan um Nils í skóginum) er søgan um familjuna, ið situr eftir. Um eina mammu, sum bara grætur, um ein pápa, ið ikki er til staðar, um systkin, ið royna at skilja. Skaranger skrivar rátt og nemandi um at bjarga lívi og ábyrgd. Hon skrivar um ørkymlan og øði, men eisini um kærleika, vón og ljósið, ið er.
CORPUS DELICTI sipar til aðalregluna, at brotsverk má verða prógvað at vera framt, áðrenn nakar kann verða dømdur fyri at hava framt tað. Bókin lýsir eitt hugsað dystopiskt samfelag í okkara øld, har prædikan um at vera sunnur og perfektur er farin út um øll mørk og hevur tikið valdið. Stak áhugaverd tankaroynd.
Dette er en bog om at være i verden – om tid og sted, ånd og evighed. Med disse hidtil upublicerede tekster af William Heinesen får læseren adgang til hele hans livssyn og verdenssyn. Teksterne indeholder betragtninger om barndommen, alderdommen, livsværket. Der etableres omfattende forbindelser mellem bevidsthed og kosmos, poesi og religion, menneske og medskabninger, det menneskelige og det medmenneskelige.
Fráskildur listamálari leitar sær arbeiðsfrið í eini húsvognabygd, har hann hevur sett sær fyri at mála trø. Hann hevur verið fyri ymiskum missi, og tíðin í hesi sermerktu bygdini er á ein hátt soleiðis háttað, at her átti hann at vera førur fyri at savna tankarnar. Veruleikin er tó ein annar. SANDÁBÓKIN er fyrsta av trimum skaldsøgum, har Gyrðir Elíasson viðger skapanartrongdina hjá listafólki.
Eitt ár eftir Scandinavian Star-vanlukkuna í 1990, sum drap bróðurpartin av Arvidsa familju, er Turið, kona hansara, rýmd við døtrunum. Hon sendir eina vinkonu, sum enntá speirekur hann, eftir tí, hon eigur. Og so er tómt. Tríggjar fjálgar og ljósar løtur eru í skaldsøguni. Tær eru í seinna partinum og lyfta søguna út úr myrkrinum. Hvussu tað verður gjørt, verður ikki avdúkað her.
Eg eri ein av teimum, sum hava Down syndrom, eg eri bara fødd soleiðis, ein kærur eingil, sum ein fuglur, ið syngur.
Beinir hevur fleiri ferðir mist fólk, ið hann var góður við. Hann royndi at fara til grøvina hjá teimum: “Har fann eg onkutíð frið, men eg fann eisini útav, at í summum førum kann man bara velja sær eitt stað.Ofta velur man eitt fysiskt stað, men eg trúgvi uppá, at man kann førka tað hugtakið til eitt fyribrigdi.” Í yrkingasavninum fann Beinir bæði fram til eitt fysiskt stað, ið er Sólgarðurin, og eitt inniligt rúm millum tvey góð.
Fontamara er søgan um fátæku bøndurnar í fjøllunum innan fyri Róm, sum gjørdust alsamt kroystari av teimum, sum áttu ríkiligt frammanundan, sum myndugleikarnir altíð stuðlaðu væl. Tá ið armóðin næstan ikki kundi gerast verri, løgdust teir á lívgevandi vatnið. Bøndurnir mótmæltu tað dýrasta, teir vóru mentir, og myndugleikarnir tóku ikki ímóti teimum við mýkindum.