Her nyder jeg mine omfangsrige livsoplevelser - erindringer på godt og ondt - up there, down here.
Eg havi nakað, eg má fortelja tær.....
Tú veitst, nær tú hevur ein rættan vin. Ein at hava tað stuttligt saman við, at flenna og gráta saman við. Henda bókin er fyri ein heil serligan.
Dávur og tey eru í Kambodja. Tá sera virðismiklar standmyndir hvørva úr Angkor, setir politiið mammuna í fongsul og skuldsetir hana fyri stuldur, og børnini mugu stríðast við náðileysar skálkar, óvuliga svangar krokodillur og mutraðar politistar.
Kristin og Erlendur og allir sjey synirnir eru endað á Jørundargarði. So skuldi friður valdað. Men kensluliga eru eingi kyrrindi teirra millum. Soleiðis eru tey ikki skikkað.
Her eru menn, sum eru stældir av harðbalnum lívi. Hetta eru víkingar. Einki vesælt ella ússaligt er við hesum lívi, tí hóast alt stríggið strev hevur tað ein farra av havsins stórleika og veldi yvir sær.
Ensk týðing av Gullgentuni hjá Hanus Kamban.
Skaldsøga fyri ung. Eyði og Áki hava altíð verið vinmenn, og báðir ganga á studentaskúla á Kambsdali. Áki hevur tikið koyrikort, so nú ber alt til. Men so kemur Lisa upp í leikin...
Í aðru bók er Kristin nívd av iðran um syndir sínar og óttast fyri sínum ófødda barni, tí tað er gitið undir so syndafullum umstøðum.