Fornkirkjulig skrift, ið vanliga verða tíðarfest til millum ár 60/70 og 180. Talan er einamest um brøv, søgubrot, eina prædiku, eina opinbering, eina dóps- og kirkjulæru umframt eina pínslaváttafrásøgn.
Sámuelsbók - Kongabók - Krýnikubók - Ezra - Nehemia - Esterarbók
Tú ert altso tjóvanna harri, segði hin fremmandi lágmæltur. Ver bara í grímuni, um tú ikki vilt vísa andlitið. Eg síggi kortini, at tú ert ógvuliga ungur.
Við vanligum spei og skemti ger høvundurin myndir í huganum á lesaranum, sum bæði fáa hann at smílka og hugsa seg um.
Opinskáraður sum altíð, tekur høvundurin hesaferð støði í skúlaárum í Sankta Frans Skúla í Havn. Skaldsøgan sigur frá fimm lagnum úr sama klassa, fimm dreingir, sum allir doyggja á ungum árum.
145 skjaldur,ramsur og rímur
Firvaldsbøkurnar eru ætlaðar sum eykatilfar í byrjanarundirvísingini. Heftini eru ikki til eitt ávíst floksstig, men kunnu verða nýtt í eini næmingalagaðari undirvísing, soleiðis at næmingurin kann arbeiða á tí stigi, hann er á.
Skaldsøgan sigur frá kvinnulagnum frá undan seinna heimsbardaga og til í dag. Hvussu tilvildin ger seg galdandi, og lagnur umskarast.
Føroysk fólkanøvn 726 konufólkanøvn - 842 mannfólkanøvn
Tær stuttu søgurnar tríva í sama enda og eru løtumyndir, har kjarnin ofta er, at tú ikki hevur heimvist á einum ávísum stað á fold. Vit eru øll ferðandi um ikki annað so frá vøggu til grøv.
Savnið er sum tey undanfarnu hjá høvundinum nýskapandi í føroyskum bókmentum, men eisini humoristiskt-spottandi.
Skammarin hevur tær gávur, at fólk, ið hyggja í eyguni á henni, kunnu ikki lúgva um, hvat tey hava gjørt. Dina hevur arvað hesar eginleikar.
Skjótt gongur tíðin. Men Kular Røtur eru ikki gularøtur. Tær spillast ikki eins og vanligar røtur og plantur, og tíðin hevur víst, at sangir sum “Hon er omma mín”, “Karin”, “Vera” og “Tey kalla meg Babe” eru vorðnir fólkaogn. Í sangbókini við gyltari permu eru 29 sangir við nótum og besiffringum, sum Magni Husgaard hevur gjørt. Edward Fuglø hevur sniðgivið og myndprýtt og prentvirkið Cre8 hevur brotið um og greitt bókina til prentingar.
Lovisa er av óvart komin inn í eitt undurfult land . Men skjótt varnast hon, at hin ræðuliga hvíta gívurin ræður í Narnia, og tey einastu, ið kunnu bjarga landinum, eru Aslan og fýra børn.
Nú er vár, og Pettson heldur, at tíðin er komin at seta niður epli og sáa grønmeti. Tað er nú ikki akkurát tað, ið fressurin Findusi dámar best. Hann vil heldur seta frikadellur niður, og tað ger hann so. Nú er bara at vatna og bíða. Men alt verður øðrvísi, enn teir høvdu væntað. Fyrst eru tað hønurnar, ið oyðileggja veltuna, so er tað ... ja, hvør man tað vera? Hóast tað eru nógv spor og ongi epli eftir í jørðini, so er tað ikki lætt at finna tann seka...