Skuggar, fremmand, tora og snarljós! Onkuntíð verður voffurin bangin. Ikki vera bangin, voffur. Lítlabarnið er her.
Saman tí standið er minnisrit um SEV, sum Jógvan Arge letur úr hondum, nú 75 ár eru liðin síðani stovningardagin 1. oktober 1946, tá 19 kommunur í Streymoynni, Eysturoynni og Vágoynni tóku fyrsta stigið til at fáa føroyingum eitt samhaldsfast elfelag, sum enn er lívæðrin í føroyska samfelagnum. Søgan um SEV er samstundis søgan um føroyska samfelagsmenning, tí uttan eitt vælskipað elfelag høvdu vit verið eftirbátar á so mongum økjum.
Fólk hava búð við Gøtugjógv síðani síðst í 1600 - talinum, tá ið ein bóndasonur av Húsgarði í Syðrugøtu setti búgv her. Fyrstu gott og væl hundrað árini var bara ein garður, men í umleið 1800 fór hann sundur í tvey. Næstu nærum hundrað árini vóru tveir garðar við Gøtugjógv, men móti endanum á1800-talinum øktist húsatalið, tá ið samfelagið kollveltist,og tað bar til hjá fiski-og útróðrarmonnum at seta føtur undir egið borð.
Í okkara tíð er øllum kunnugt, at vit uppliva eitt stórt tap av staðbundnum staðarnøvnum í munnliga siðaarvinum. Innan fyri sløk 100 ár er íbúgvaratalið í Mykinesi minkað við 150 fólkum. Í oynni eru í dag 17 fólk fastbúgvandi. Hetta hevur stóra avleiðing fyri staðarnøvnini. Tað eru færri og færri, sum brúka tey. Meginparturin av nøvnunum verður ikki brúktur eins og hann bleiv fyri 50 árum síðan. Hetta hevur so við sær, at fleiri nøvn hvørva.
Nivlheimur leggur fyri á Jan Mayen í 1938. Gott 80 ár seinni fær Hannis Martinsson álagt uppgávuna at finna eitt loyniligt handrit, sum skal vera komið úr Íslandi til Føroya í miðøld. Hannis hevur lítið at halda um, og sterkar kreftir gera alt fyri hindra, at hann skal røkka sín setning.
Belials Synir var tað nossasparkið, sum føroyski tónleikapallurin hevði brúk fyri. Ein útgáva við nøkrum sjálvnevndum Satans børnum, sum knallaðu ein knýttan neva beint í gronina á harra og frú Garnatálg, tí Belials Synir sprongdi øll mørk fyri, hvat fólk hildu, at mann kundi loyva sær at rappa um alment á føroyskum. Føroyskt rapp er vorðið ein varði í føroyskum máli. 13 føroysk listafólk hava teknað sína tulking av rapptekstum eftir Swangah Dangah.
Andrew var sonur skotska trúboðaran William G. Sloan, sum kom til Føroya í 1865 við tí endamáli at kunngera evangeliið um Jesus. William giftist við Elsebeth í Geil, og tey fingu 6 børn. Yngstur av teimum var Andrew. Hann var føddur í 1896. Andrew vaks upp í Tórshavn. Ein av leikbrøðrum hansara var kendi rithøvundurin William Heinesen, og longu á barnaárum góvu teir eitt skifti út blað, ið nevndist „Dreingja tíðindi“.
Í bókini eru nógv væl kend fyribrigdi úr gerandisdegnum hjá barninum og nógvir lutir at tosa um. Til ber eisini at telja djór og seta saman djór og lutir. Og so kanst tú eisini leita eftir einari gulari dunnu á hvørjari mynd.
Ein syrgiligur tilburður setur gongd á tríbindaverkið.Ein mamma doyr í barnferð frá 10 børnum. Ikki óvanligt fyri stórt hundrað árum síðan. Sorgin verður tagd burtur. Pápin giftist uppaftur. Børnini spjaðast, og lagnan lagar seg ógviliga ymist hjá teimum. Hetta er seinast í 19. øld, og allar rembingarnar í átrúnaði, politikki, fakfelagspolitikki og mentan, ið vóru um aldaskiftið, verða flættaðar inn í hesar lagnulýsingar.
Í 1887 giftust ein genta úr Klaksvík og ein drongur av Strondum. Tey festu búgv undir Selheyggi og fingu seks børn. Í 1900 doyði hon í barsilssong. Í 1905 doyði hann. Eftir sat ein systkinaflokkur, elsta barnið 16 ár, tað yngsta 4. Børnini fóru til fosturs hjá góðum fólki. Um sjeyti ár seinni skrivaði eitt teirra, næstelsta dóttirin, Hanna, ævisøgu sína, sum nú er týdd og verður prentað. Umframt verður greitt frá, hvussu skift varð eftir hesi hjúnini, sum vóru fyri vanlagnu.
Beinagrindin í bókaverkinum er gjøgnumgongd av staðarnøvnum í bygdini og tí partinum av Viðoynni, sum hoyrir til Viðareiðis bygd. Danial sigur frá søgum og tilburðum, sum knýta seg at støðunum.
Kristian Djurhuus (1895-1984) kann sigast at hava verið á hægstu rók í føroyska samfelagnum í 50 ár. Fyrst og fremst er Kristian kendur sum okkara næsti løgmaður aftaná heimastýrislógina. Hann var virkin í politikki í 34 ár fyri Sambandsflokkin, og av hesum vóru heili 18 ár í landsstýrinum - tað mesta nakar hevur verið.
Í bókini er miðað eftir at geva eitt so fullfíggjað yvirlit sum til ber yvir navnnevnd vøtn í øllum landinum. Í einum fakligum inngangi verður navnasiðurin og bygnaðurin í nøvnunum lýstur. Sjálvur bulurin í verkinum er ein gjøgnumgongd av øllum nøvnunum, sagt verður frá, hvar vøtnini og tjarnirnar eru, hvussu tey liggja í lendinum, eitt nú í mun til onnur støð, og navnaformur og navnatýdningur verður lýstur.
Bókin er um fyrstu niðursetufólkini á Oyrarbakka. Søgan hjá hesi lítlu bygdini er livandi og hendingarrík. Fólk komu ymsastaðni frá og kundu keypa sær eina trøð at velta og at byggja sær hús á. Tað var høgligt og gott at búgva á Oyrabakka, men lívið hevði tó sínar avbjóðingar.