Tað orðið er sjáldsama heilskapað yrkingasavn, sum gjøgnum bønina Gev mær ... uttan íhald sóknast eftir tí rætta orðinum fyri tað, sum ikki kann sigast. Talan er um eina langa yrking, ið vendir og snarar orðunum, dregur væntað og óvæntað brigdi fram í teimum og fagnar gjøgnum hesar rørslur lívinum, sum tað er. Við sínum serliga tónalagi og serstøku rytmu leiðir yrkingin lesaran langt inn í tilveruspurningar, sum hava alment gildi.
Savnið byrjar við: sanki saman setningar sum sýta at seta punktum – og síðan floyma setningar inn, sum nema við tíðina, stættarmun og borgararættindi, um fánandi gess, rekmáttin í dreymum og heilagum orðum.
Henda søgan um kvinnur mótvegis statinum dregur fram beisku søgu Lettlands frá 1945 til Berlinmúrurin fall ella neyvari: frá 1969 - 89. Ein øld er umliðin, síðan Lettland alment varð tjóð, og helmingin av tí tíðini hevur landið verið undir sovjetskum yvirræði.Nora Ikstena lýsir trælatilveruna í sovjettíðini, har ein mamma spakuliga fer í upploysn, samstundis sum frælsið í høvuðsstaðnum Riga nærkast.Hetta er ein beisk søga, sum nú er týdd til 26 mál. Tað 26. er føroyskt.
Í hesari bókini eru 46 týðingar eftir 26 ymisk skøld. Tann elsti yrkjarin í hesum savni var føddur í 1770, tann yngsti í 1988. Talan er tí, sum rímiligt er, um rættiliga ymiskar yrkingar, bæði í innihaldi og formliga. Hesar týðingar eru gjørdar yvir eitt langt áramál, tær elstu helst í 1968 ella 1969 og tær yngstu í ár, nýtýddar. Sostatt er ein stív hálv øld ímillumtær elstu og yngstu týðingarnar.
KÓKA BJØRN er ein hugfangandi skaldsøga um, hvussu stórar hendingar raka ein lítlan heim, hetta er ein krimisøga úr norðasta Svøríki, sum fer fram í einari fortíð, sum luktar av brennivíni, sveitta og svongd, og hetta er ein bók, sum fer beint í hjartað.
Skaldsøgan flytur seg hegnliga millum samtíð og fortíð í lýsingum av hendingum og persónum í Havn og á bygd í 20. øld og á okkara døgum. Persónslýsingarnar eru sterkar, og myndamálið er neyvt og beinrakið. Samtíð og fortíð, trupuleikar og spurningar hjá fleiri ættarliðum ranna saman í eina heilskapaða og hugfangandi søgu um svik, tøgn, longsul og kærleika.
Søgan um Katrina í Toftum byggir á søgnina, Katrin í Toftum; søgnin er út
Skaldsøgan Løgmansdóttirin á Steig byggir á sagnirnar Løgmansdóttirin í Vágum, Seyðamaðurin á Sondum og Trøllkonurnar við Fjallavatn umframt annað søguligt skjalatilfar. Søgan gongur fyri seg í fyrru helvt av 18. øld.
Hetta framúr vakra og innihaldsríka bókaverk í tveimum bindum er 800 síður. Bøkurnar lýsa sera hendingaríka lívssøgu hjá einum bygdardreingi, sum tá bert 14 ára gamal fór heiman, og til hann nú, lívssól hansara stavar í vestri, hevur litið aftur á minnisríku lívsævi sína og fest tað á blað í einum løttum og livandi málbúna. Eyðvitað eiga bestu manndómsár hansara sum lærari vesturi í Vágum og tað eina árið í Mykinesi sítt sjálvsagda pláss í bókunum.
eitt fjall við síðum eygnabrúm starir at mær sum um eg eri løgnari enn tað
Kora-Kora-Korona, hví kom hon her at gronast..?.. um árskiftið sótu føroyingar í hugnaligum náðum...við tryggum skíggja millum seg og verðina..politiskt koppsettir móti øllum óynsktum í tí nýggja árinum..sjálvt deyðanum..og so kemur hatta sníkjandi.. Ein Kin-skeivoygd, kíni-babylonsk skøkja...og eitt tvey og súrdeiggjað breyð...so endavendist alt... í hægstu vártíð varð gleðin avlýst og fall til jarðar sum tað seinasta blaðið av tí seinasta trænum tað seinasta heystið nakrantíð..
Hvat var tað, sum fekk skómakarsonin Henry Rinnan til at gerast mest hataði maður í søgu Noregs? Og hví skuldi eitt jødiskt húski flyta inn í høvusstøðina hjá Rinnan eftir kríggið, inn í húsið, sum varð sjálv ímyndin av øllum óndskapi? Simon Stranger setur saman brikkar, sum spenna um eina øld og fevna um vakrastu og ljótastu síðurnar í mannalívinum.
Bókin er í tveimum táttum, sum ganga lið um lið gjøgnum alla bókina.Annar er ævisøga hansara, fyrst og fremst bygd á tær samrøðurnar, hann hevði við Jógvan Arge í útvarpinum fyri nøkrum árum síðan, pyntaðar og kryddaðar við myndum og tekningum, sum lýsa søgurnar, støðini og fólkini, ið verða umrødd. Palli er tikin úr leiki sum frásøgumaður, minnið er gott og upplivingarnar nógvar.Hin er eru tær bestu av teimum nógvu byggiverkætlanum og bókaútgávunum, hann hevur verið partur av.
Tá ið danski løgfrøðingurin Lisa Bjørn Nielsen í februar 2000 kemur til Havnar at hava framløgu á einari fullveldisráðstevnu, møtir hon fortíð og ungdómskærleika, sum hon helt seg langt síðan hava lagt aftur um seg. Sum ung búði Lisa í Føroyum í eitt ár. Nú vendir hon 44 ára gomul aftur, men ferðin roynist øðrvísi, enn hon hevði ímyndað sær. Gjøgnum trý samdøgur hittir hon longsil og skuggar úr fortíðini og noyðist at endurskoða lív sítt.
Vit eru í 1946, dóttirin er vorðin tíggju mánaðir gomul, og Ingrid Barrøy ger vallaraferð ígjøgnum Noreg, sum nú aftur livir í friði, fyri at finna pápan at barninum. Eygu Rigels er skaldsøga um eitt fólk beint eftir eitt kríggj – og kríggj ger okkurt við fólk. Men tað ger friðurin eisini. Tað ger okkurt við minnið. Ingrid fær vent heimsmyndina upp eftir enda.
„Nútímans vísindi, sum øll eru undir orsakasambandinum, eru grunnhyggin, síggja einans tað, sum er omaná, tí følnar lívið allstaðar, har tey sita í hásætinum og skipa og stjórna, eins og nú er at sjá um vesturheimin – lívið er har tómt, allir menn eru á ferð frá einum staði á annan, og umhvervið eitrast og spillist av teirri hræðuligu fljúgving og dynjandi ferðslu – menn fljúgva,tí at teir eru tómir – eins og loftkíkurin – og vita ikki, hvar teir skulu vera.