Reyn, kæra Reyn er skipað sum gongutúrur við Jørleifi úti á Reyni og í gomlu Havnini sambært kortinum hjá Johan Poulsen – eisini nevndur Blikkinsláarin. Jørleif var kendur fyri so mangt, illum annað at duga væl at siga søgur og vera undirhaldandi. Eisini metti hann søgu og upphav høgt og troyttaðist ongantíð at siga sínar havnarsøgur fyri ungum sum eldri og útlendingum sum føroyingum. Frásøguhegni hansara hevði sína styrki í, at hann segði søgurnar saman við áhoyrarunum.
Sætta bók um Havnar søgu er í høvuðsheitum um tíðarskeiðið frá 1909 og fram til sekstiárini.
Óla Jákup Guttesen er ein teirra, sum hava sitið trúliga á landsskjalasavninum við kirkjubókum, fólkateljingum, skiftiprotokollum, sýsluprotokollum og tinglýsingarbókum og roynt at fingið skil á, undir hvørjum korum fólk í teirra heimbygd hava livað upp ígjøgnum tíðirnar.Nú hevur bygdin við tí vakrasta útsýninum fingið nakrar av sínum ógviliga týðandi táttum festar á blað, so teir ikki hjána burtur.
Fólk hava búð við Gøtugjógv síðani síðst í 1600 - talinum, tá ið ein bóndasonur av Húsgarði í Syðrugøtu setti búgv her. Fyrstu gott og væl hundrað árini var bara ein garður, men í umleið 1800 fór hann sundur í tvey. Næstu nærum hundrað árini vóru tveir garðar við Gøtugjógv, men móti endanum á1800-talinum øktist húsatalið, tá ið samfelagið kollveltist,og tað bar til hjá fiski-og útróðrarmonnum at seta føtur undir egið borð.
Í okkara tíð er øllum kunnugt, at vit uppliva eitt stórt tap av staðbundnum staðarnøvnum í munnliga siðaarvinum. Innan fyri sløk 100 ár er íbúgvaratalið í Mykinesi minkað við 150 fólkum. Í oynni eru í dag 17 fólk fastbúgvandi. Hetta hevur stóra avleiðing fyri staðarnøvnini. Tað eru færri og færri, sum brúka tey. Meginparturin av nøvnunum verður ikki brúktur eins og hann bleiv fyri 50 árum síðan. Hetta hevur so við sær, at fleiri nøvn hvørva.
Beinagrindin í bókaverkinum er gjøgnumgongd av staðarnøvnum í bygdini og tí partinum av Viðoynni, sum hoyrir til Viðareiðis bygd. Danial sigur frá søgum og tilburðum, sum knýta seg at støðunum.
Bókin er um fyrstu niðursetufólkini á Oyrarbakka. Søgan hjá hesi lítlu bygdini er livandi og hendingarrík. Fólk komu ymsastaðni frá og kundu keypa sær eina trøð at velta og at byggja sær hús á. Tað var høgligt og gott at búgva á Oyrabakka, men lívið hevði tó sínar avbjóðingar.
Her eru allar søgurnar, umframt faktuella tilfarið, latnar í ein snøggan skaldabúna. Og júst hetta er nýbrot í føroyskari søguskriving og sera áhugavert. Tað kveikir lív í gamlar frásagnir, so tað eisini gerst ein fragd at lesa hjá fólki, sum annars ikki eru stórvegis áhugað í afturlítandi tilfari.
Býarbókasavnið 50 ár – Brot úr søguni er eitt minnisrit um Býarbókasavnið í Havn, sum 5. apríl 2019 hevði 50 ára stovningardag. Ein spennandi og til tíðir skemtingarsom og undrunarverd frásøgn um eitt bókasavn mitt í havnargøtum, sum hevur verið so mongum havnarborgarum og øðrum við eitt serstakt stað, og sum hevur ment seg til tað nútímans bókasavn tað er í dag.
Útgávan er liður í miðlan savnsins av mentanararvinum í Kirkjubø. Í høvuðsheitum fevnir hesin mentanararvur um leivdirnar av stórbæru dómkirkjuni, sum vit vanliga nevna Múrin, um sóknarkirkjuna, ið er einasta miðaldarkirkja, ið enn er í brúki í Føroyum, um lítlu kirkjutoftina úti á Líkhúsfløtti og um tað, sum eftir er av biskupsgarðinum. Gamli bispagarðurin er í dag partvíst kjallari undir miðaldarligu bóndahúsunum í Kirkjubø.
Útgávan er liður í miðlan savnsins av mentanararvinum í Kirkjubø. Í høvuðsheitum fevnir hesin mentanararvur um leivdirnar av stórbæru dómkirkjuni, sum vit vanliga nevna Múrin, um sóknarkirkjuna, ið er einasta miðaldarkirkja, ið enn er í brúki í Føroyum, um lítlu kirkjutoftina úti á Líkhúsfløtti og um tað, sum eftir er av biskupsgarðinum. Gamli bispagarðurin er í dag partvíst kjallari undir miðaldarligu bóndahúsunum í Kirkjubø.
Útgávan er liður í miðlan savnsins av mentanararvinum í Kirkjubø. Í høvuðsheitum fevnir hesin mentanararvur um leivdirnar av stórbæru dómkirkjuni, sum vit vanliga nevna Múrin, um sóknarkirkjuna, ið er einasta miðaldarkirkja, ið enn er í brúki í Føroyum, um lítlu kirkjutoftina úti á Líkhúsfløtti og um tað, sum eftir er av biskupsgarðinum. Gamli bispagarðurin er í dag partvíst kjallari undir miðaldarligu bóndahúsunum í Kirkjubø.
Útgávan er liður í miðlan savnsins av mentanararvinum í Kirkjubø. Í høvuðsheitum fevnir hesin mentanararvur um leivdirnar av stórbæru dómkirkjuni, sum vit vanliga nevna Múrin, um sóknarkirkjuna, ið er einasta miðaldarkirkja, ið enn er í brúki í Føroyum, um lítlu kirkjutoftina úti á Líkhúsfløtti og um tað, sum eftir er av biskupsgarðinum. Gamli bispagarðurin er í dag partvíst kjallari undir miðaldarligu bóndahúsunum í Kirkjubø.
Tá ið kendi skiparin í Rituvík, Magnus Salomon Olsen, doyði av sjúku tann 13. desember í 1940 bara 50 ára gamal, sat einkjan, Elspa, einsamøll eftir við tólv børnum, tað elsta 20 og tað yngsta tvey ára gamalt.Tað kundi ligið nær at hugsað sær, at húskið á Líðini í Rituvík fór at syndrast, tí nú fóru fleiri av børnunum óivað at verða send øðrum at fostra upp. Men so varð ikki.Við góðari hjálp frá fýra teimum elstu børnunum megnaði Elspa tað, at húskið ikki syndraðist.
Havnin er vaksin við miklari ferð farnu øldina,og ein partur av menningini hevur verið, at býurin er nógv grønkaður. ì býnum er ein hópur av vøkrum urtagørðum, fríøkjum og plantingum við vegir og bygningar. Farið varð so smátt undir skipaða træ og runnaplanting seinna helming av 19.øld. Í 1885 varð fyrsta royndin gjørd at gróðurseta eina viðarlund í Gundadali. Hon miseydnaðist,men roynt var aftur í 1904,og tá bar til.Átakið var byrjanin til allar hinar viðarlundirnar í Føroyum.