Plakatirnar eru prentaðar í sambandi við bókina FUGLAR OKKARA eftir Jórun Pólsdóttir og Silas Olofson.
Plakatirnar eru prentaðar í sambandi við bókina FUGLAR OKKARA eftir Jórun Pólsdóttir og Silas Olofson.
Plakatirnar eru prentaðar í sambandi við bókina FUGLAR OKKARA eftir Jórun Pólsdóttir og Silas Olofson.
Plakatirnar eru prentaðar í sambandi við bókina FUGLAR OKKARA eftir Jórun Pólsdóttir og Silas Olofson.
Plakatirnar eru prentaðar í sambandi við bókina FUGLAR OKKARA eftir Jórun Pólsdóttir og Silas Olofson.
Tørvurin at byggja okkara egnu Lykkenborg liggur í okkum menniskjum. Vit hava øll tørv á at hava eitt heim ella ein stað, har vit trívast. Fyri meg er tað týdningarmikið, at vit, sum einstaklingar og samfelag, geva pláss fyri øllum Lykkenborgunum. Hvat hevði verðin ikki verið fátæk og keðilig uttan tað skeiva, óperfekta, litfagra, øðrvísi, tilvildarliga og allar teir fløkjasligu hurlivasarnar – sum vit øll jú eru!
Yrkingarsavnið Oyðilendi snýr seg um at vera tætt upp at einum menniskja, ið spakuliga forferst og hvørvur. Yrkingarnar vórðu til í eini roynd at viðgera kenslur og tankar, sum stinga seg upp, tá ið ein av okkara nærmastu, alt ov ung, gerst ólekjandi minnisveik.At yrkja hevur givið mær nýggjar og øðrvísi møguleikar at orða kenslur og tankar. At arbeiða við myndamálið og myndbering hevur havt við sær, at eg eri vorðin varug við nýggjan samanhang og eg havi fingið annað innlit í tilveruna.
Í verkinum verður lesarin drigin inn í lítla útróðrarbygd á Vestfjørðum fyri stívliga hundrað árum síðan, har treystir menn leggja til havs um dagarnar og berjast við sjálva náttúruna. Í frásøguni er ungur, navnleysur maður, ikki kallaður annað enn “ drongurin”, og vinur hansara Bárður. Teir rógva út saman á einum seksæringi.Á útróðri ein dagin brestur illveður á sum eitt skot.
Montaigne fór at skriva í 1571, og essayini gjørdust so við og við 107 í tali, men hann helt á at evna tey til og fullfíggja tey fram til sín deyða. Nú koma tey út á fyrsta sinni í síni heild á føroyskum í týðing eftir Eilif Samuelsen. Hetta er annar parturin av trimum; tann fyrsta gav forlagið HEMLIÐ út í 2021.
Huldufólk eru at finna í íslendskum og føroyskum tjóðminnum. Tey eru yvirnatúrligar verur, sum liva í náttúruni. Tey síggja út og bera seg at sum menniskju, men liva í einum parallellum heimi. Tey hava evnini at gerast ósjónlig, tá tey hava hug. Vanvarði er onnur bók í røðini um Tóru og hennara stremban eftir at finna útav, hvør hon sjálv er í einum heimi, sum vísir henni eina síðu, sum Tóra ikki ánaði var til.
Stríðið um eygnasteinin hevur ført Mirandu og Syrsu á Vesturlandið, um gróðrarmiklar, várligar akrar líka til drotningarbýin við teimum perluløgdu gøtunum. Har síggja tær fiskabúr, sum ikki hava sín líka, tær hitta eina, sum ger træskurðir og møta gomlum kenningum aftur, millum annað henni, sum tær óttast mest av øllum ̶ Iberis. Hvør er hon, og hvat ger hon í drotningarbýnum?
Tað ringasta, sum Nita veit, er at vitja ommu. Hon er strong og ger løgnan mat. Kanska skuldi Nita bara selt hana?
Hetta epos er vorðið til, meðan vit hava arbeitt við høvuðsbókini um morbróður mín Jóannis Kristiansen, ið sum ungur valdi at leita burtur frá teim gøtum, sum ætt eftir ætt av forfedrum hansara hevði traðkað. Í staðin fyri at fara í bát saman við faðir sínum og leita út á hav at royna fiskieydnu ella at fara í bø ella haga við haka í hond dámdi honum at sita við bók og lesa, tekna og mála og kunna seg um ein alheim, har alt var øðrvísi enn í heimbygdini.
Det var især det karakteristiske færøske lys, som fascinerede Jóannis Kristiansen. Hans malerier af det sneklædte landskab var så strålende, at du næsten blev blændet, men han var også fængslet af det milde eftermiddagslys, der indhyller marker og gårde, og han malede det så dybtfølt som måske næppe nogen anden.
Tað var sermerkta ljósið í Føroyum, ið hugtók Jóannis Kristiansen eina mest. Kavamyndir hansara vóru so bjartar, at tú nærum blindaðist, men milda seinnapartsljósinum, ið sveipar seg um teigar og tún, hevði hann eisini ans fyri og málaði tað so inniliga, sum kanska eingin annar.Myndirnar hjá Jóannisi eru stundum átøkar teimum hjá fronsku impressionistunum. Hugtikin var hann av hesum mætu meistarum, men aldri var talan um eftirgerð, hann hevði sjálvur upplivað tað, hann málaði.