Dette er en bog om at være i verden – om tid og sted, ånd og evighed. Med disse hidtil upublicerede tekster af William Heinesen får læseren adgang til hele hans livssyn og verdenssyn. Teksterne indeholder betragtninger om barndommen, alderdommen, livsværket. Der etableres omfattende forbindelser mellem bevidsthed og kosmos, poesi og religion, menneske og medskabninger, det menneskelige og det medmenneskelige.
„Nútímans vísindi, sum øll eru undir orsakasambandinum, eru grunnhyggin, síggja einans tað, sum er omaná, tí følnar lívið allstaðar, har tey sita í hásætinum og skipa og stjórna, eins og nú er at sjá um vesturheimin – lívið er har tómt, allir menn eru á ferð frá einum staði á annan, og umhvervið eitrast og spillist av teirri hræðuligu fljúgving og dynjandi ferðslu – menn fljúgva,tí at teir eru tómir – eins og loftkíkurin – og vita ikki, hvar teir skulu vera.
Teir vóru skemtiligir, heimspekiligir, politiskt tilvitandi og dugdu sjaldsama væl at skriva. Teir vóru víðskygdir og alt annað enn heimføðisligir. Teir vóru góðir við sínar landsmenn, men høvdu lætt við at grína at okkara veikleikum. Í brøvunum teirra millum síggja vit alt hetta. Hvussu hesir ungu menninir hugsaðu, hvat teir ætlaðu, og hvussu lívið legnaði seg frá 1920 – 1938, er alt lýst í brøvunum. Inniliga, persónliga, stuttliga og væl hugsað.
Haruki Murakami letur tveir aðaltættir mynda tilveruna: at skriva og at renna – báðir tættirnir eru bregdaðir væl og virðiliga saman. Tá ið hann rennur, savnar hann sær ta orku og tann íblástur, ið krevst fyri at skriva. Søgan hjá Murakami um at vera rennari er samstundis søgan um at vera høvundur.
Hajime veksur upp í Japan í tíðini eftir kríggið, og tað tykist honum, at øll uttan hann eiga systkin at vera saman við. Einasti vinur hansara er Shimamoto, sum eisini er einabarn. Millum annað lurta tey bæði nógv eftir tónleiki. Men tá ið húski hansara flytur úr býnum, missa tey bæði sambandið.
Suddenly the night has grown colder. some deity preparing to depart. Alexdandra hoisted on his shoulder, they slip between the sentries of your heart. Upheld by the simplicities of pleasure, they gain the light, they formlessly entwine; and radiant beyond your wildst measure they fall among the voices and the wine.
Tá ið trøll fara á flog er ein lýrisk frásøgn, sum fer fram í Føroyum. Kann líkið av einum barni fáa tvær ættir, sum leingi hava ligið í stríði, at sættast? Kunnu børn fáa fedranna fíggindskap at leggja seg?
Greinirnar í hesum savni hava staðið í Føroyar í dag, sum var ein teigur í Føroya Social-demokrat í 1943 og 1944. William Heinesen og Heðin Brú ritstjórnaðu og skrivaðu. Talan er um eitt heildarkent íkast til kjak um føroyskan politikk og føroyska mentan undir seinna heimsbardaga.
Ævisøgan, er søgan um ein sjálvan, sum ein annar skrivar. Eg vildi skriva um ein annan, men hann var eg.Eg helt fram við dagbókini, sum er skrivað til sín sjálvs! Hon skal ikki hava nakran lesara. Hon er privat. So skrivaði eg brævið, sum vendir sær beinleiðis til ein annan, bara ein. Eg hevði skrivað til mín sjálvs í dagbókini, og so vaks „tú“ fram. Brævið er ein tú-bók, og henda bókin er ein bøn.
Over 22.000 privatbiler triller i dag rundt på de forblæste klippeøer, på vejnet der ikke fås bedre ret mange steder og med finmasket net af tuneller, der binder øerne sammen. Fiskeindustrien udgør mere end 95 pct. af eksporten, men Færøerne er i dag mere end fiskeri, der er rigt og nuanceret kultursamfund med en overvældende natur, hvis lige ikke findes andre steder i Norden.
Eg eri alkoholikari. Tað merkir, at drekki eg rúsdrekka, missi eg tamarhald á lívinum. Men eg havi fingið skynsemi aftur og livi í dag eitt betri lív enn nakrantíð. Hetta er ikki ein yrkisbók um -alkoholismu,kropsliga heilsa ella sálarfrøði. Eg eri hvørki rúsevnisserfrøðingur, lækni ella sálarfrøðingur. Hetta er ein persónlig søga. Hevur tú ongan áhuga í fyrsta parti, sum viðger rúsdrekka og mína tíð á botninum, kanst tú halda fram við øðrum parti.
Á heysti 1990 varð eg fongdur við krabbameini, fekk viðgerð og kom so frægt fyri meg aftur, tá ið veturin 1991 var komin á hall, at eg fekk skrivað eina lítla dagbók um tíðina við sjúkuni. Heimangerðin var bara at skriva fyri meg sjálvan, men ein rithøvundur tykist borin altíð at skriva fyri onnur. Í tekstinum sendur lítið upplýsandi um heilivág.
Eg havi nakað, eg má fortelja tær.....
Tú veitst, nær tú hevur ein rættan vin. Ein at hava tað stuttligt saman við, at flenna og gráta saman við. Henda bókin er fyri ein heil serligan.
Løgið er tað, men menningarlæran hevur savnað seg um mannin. Helst ávirkan frá skapanarsøguni, sum segði, at Gud skapaði mannin fyrst. Síðan kom kvinnan. Hvaðan kom kvinnan var fyrsta verk at tala fyri partinum hjá kvinnuni í menningarlæruni. Hon setur seg upp ímóti bíbilsku útgávuni, at kvinnan var ein tanki, ið skeytst inn í søguna, eftir at maðurin var skaptur. Á tann hátt umskrivaði Elaine Morgan mannasøguna og menningarsøguna.