Høvundin sigur at savnið er ein roynd at skriva seg vekk frá menniskjanum og út í náttúruna, so hon kann sleppa at ráða. Savnið minnir okkum um at vit eru noydd at endurhugsa okkara støðu í heiminum,at tað materiella, ikki bert er deytt, óvirki,
men júst sum yrkjarin vísir okkum, nakað sum er ein partur av øllum og av okkum sjálvum.