Tey vóru skerdir fuglar. Og tungar leinkjur bundu tey niður at jørðini. Tey slabba seg framá við tungum fetum, uttan hug, uttan gleði. Tí mugu tey, tá ið tey hava dvølst saman eina løtu, fáa sær ein lítlan. Stimbra seg onkursvegna.