Tað ger Bjørn ikki, men so hoyra tey eitt bank. Bjørn verður kløkkur. Er tað ein andi, sum bankar?Ein bók um at hava ótta fyri tí, tú ikki kennir.
Fríða og Bjørn lofta við bólti, og Fríða kastar av óvart bóltin inn í garðin hjá Rósu, men hon torir ikki inn eftir honum, tí tey halda, at Rósa er ein heks. Men er hon tað ? Ein bók um at hava ótta fyri tí, tú ikki kennir.
Kaninirnar spæla sær í tí besta grasinum í landinum. Tað er bara tað, at tær fáa ikki frið fyri hundunum, sum jagstra kaninirnar. Og so pissa og kukka teir eisini í góða grasið.
Tað eru tilsipingar til Karsten Hoydal, Regin Dahl, Janus Djurhuus og mong onnur skald, men kjarnan eigur yrkjarin sjálvur.
Um Hana og Hann, um Sasjenku og Volodenka, eitt brævaskifti millum tvey ungfólk. Hvørji eru tey? Hvørjum skriva tey brøv? Tó at brævaskiftið fer út um lívsins og deyðans mørk, er spurningurin eftir: hvør er deyðin?
Margbroytta skaldsøgan um kærleika, djevulin, Pontius Pilatus, svik og ódirvi, sannleika og ranga hugsan. Meistarin og Maragrita er ein grotesk komedia og hvøss satira.
Tær flestu av yrkingunum eru ein ferð niður og norður til vesaldóm og niðurundirkomið fólk.
Hon heldur ein fyrilestur fyri linum áhoyrarum um halgimenni. Heðin býður henni heim við sær at gista. Morgunin eftir ætlar hon sær av stað, men um náttina er so nógvur kavi lagstur, at tað er ikki hugsingur um.
Millum tær mongu tunnurnar av lýsi raka menninir við, at okkurt livandi er á skipinum. Teir ?nna ta ungu og illa á hold komnu gentuna Abbu, sum hevur Downs syndrom. Hon er við barn, men eingin veit, hvaðani hon er komin.
Summarið 1948 búgva Tróndur og pápi hansara tætt við markið til Svøríkis. Tað, sum hann upplivir hesar summarvikurnar, kemur at merkja hann alt lívið.
Midaqqsmogan er ein frásøgn um lívið hjá fólkinum í smoguni, sum bókin hevur fingið heitið sítt frá, og vit eru stødd í einum fátækrabýlingi í Kairo árini fram undir endan á seinna heimsbardaga.
Ein mansaldur herfyri ella tveir, í eini tíð tá ið fátækt og niðurgongd merkti vinnulívið í Føroyum, varð skipað fyri at ognarleys fólk fingu atgongd til dyrkilendi burtur av táverandi kongsjørðini.
Nógvar søgur lýsa eina tíð, tá ið høvuðsstaður okkara enn var at vísa seg ein friðsælur og kvirrur smábýur. Eitt paradís á foldum var hesin smábýurin tó ikki. Og muran í menniskjanum er tað ið fram um alt hevur yrkjarans áhuga.
Tíðin, tá ið hin føroyski sjómaðurin við síni váðasigling flutti ævintýrlig ognarvirði til landið, har lívshátturin knappliga broyttist frá fátækt til ovurnøgd, og samvitskuleyst happadráttarlyndi førdi skemd og siðloysi við sær.