Ljóstornini í gamla missiónshúsinum

stóðu á varðhaldi,

meðan tóma skipasmiðjan,

har hvøllu ljóðini frá amboltinum,

ið sungu sum glintandi hógvar á stáli,

og hvæsandi neistarnir frá sveisingartólunum
vóru ljóðmyndin til barndómin og
ungdómin,

tigandi eygleiddi deyðsdráttin

hjá grannvónini

við krossins merki á hvørjum fingri
móti ýlandi, heitu ódnini,

sum við spískum tonnum

sveipaði flensandi gjøgnum bygdargøturnar.

Tey sóu hann øll doyggja standandi.