Alt peikar í ongar ættir,
sum áir av eldi
renna skýggj úr sólini,
dalandi yvir
blágrønu húsatekjurnar.
Tú sært restirnar av eini grein smildraða á sporinum,
vilt siga okkurt
við onkran,
men blæsur orðini
í lógvan.
Tí tú ert tagnaði oktoburbýurin, sum spakuliga doyr
við landsvegin,
tú ert hondin,
sum bíðar eftir
heitum blóði.