Einaferð var tað ein lítil skraddari, hann sat uppi á borðinum og seymaði alt tað, hann var mentur. Av og á beit hann sær í sítt leskiliga súrepli. Men nú var tað soleiðis, at søti angin av súreplinum eisini dró flugurnar at sær, og áðrenn long tíð
var umliðin, flugu nógvar flugur rundan um skraddaran, og summar settu seg eisini á súreplið.